Ara sıra yazdıklarım

Karmakarışık düşünceler

Konya, 04 Ekim 2007 gece

Kendime ve diğer insanlara hep şöyle baktım:
Doğduğumuz coğrafyayı biz seçmedik. Ailemizi de biz seçmedik. Türkiye coğrafyasında doğmuş olduğumuz gibi, Hindistan’da, Afrika’da, Avrupa’da, Çin’de, Amerika’da veya Dünya’nın bilmem herhangi bir yerinde de doğabilirdik.
Anne ve babalarımız İslam coğrafyasında yaşadıklarından, Müslüman olduklarından bizleri de İslami dünya görüşüne -değil, İslam olarak adlandırılan bir kültüre- yakın yetiştirmeye çalışmışlar… Ve biz de (biz derken benim durumumda olanları kastediyorum) vahyi İslama göre değil, kültürel İslama göre duruşumuzu belirlemeye çalışmışız…
————–
Acaba Türk değil de, Arap, Kürt, Ermeni, Süryani, Yunan, Bulgar, Alman, Rus, Hintli, beyaz, siyah, sarışın olarak doğmuş olsa idik ne değişirdi kişiliğimizde…?
Ailelerimiz Müslüman oldukları gibi Budist veya Hıristiyan, Yahudi, vs. vs. olabilirlerdi.
Dinleri hep bir hedefe götüren yol haritaları olarak gördüm… Sadece semavi dinler diye adlandırılan dinlerden İslamı tercih ettim iç dünyamda…
Dinler aynı veya binzer yol haritaları sunuyordur mutlaka…
Peki ben Hıristiyan veya Musevi coğrafyasında doğsa idim, acaba Hıristiyanlığı veya Museviliği mi savunacaktım… Şu anki anarşist birikimimle, hayır…
Ben yol haritası kullanıyorsam mutlaka EN SON BASKI olan haritayı tercih ederdim… Bu üç semavi dinin çerisinde de İslam en son olanı . Dolayısı ile yine de İslamı seçerdim…
Hep şu görüşü savundum… DİNLER İNSANLARI İYİ VE KÖTÜ YAPMAZLAR… Eğer insan iyi hasletlerle donanmışsa, inancının iyi bir temsilcisi olur ve iyi bir Müslüman/Hıristiyan/Musevi olarak adlandırılır. Eğer kötülüklerle doldurmuşsa ruhunu, o zaman da kötü bir Müslüman/Hıristiyan/Musevi olarak adlandırılır…
DİN İNSANIN İÇİNDEKİ KÖTÜ VE İYİYİ DENGELEMEYE YARDIM EDEN ETKENDİR…
Tüm bunalımlarımdan sonra geldiğim nokta şu: Tasavvuftaki Tefekkürü Mevt olayı insanın huzur kaynağı… Onun dışındakiler sadece sıkıntı veriyorlar…
Hep kaçtım, kendimden, dünyamdan, inançlarımdan… Allah’ın tek bir emrine karşı gelemem ve her kelimesine teslimim…. Tabi bu SÖZDE van barece, Uygulamada hep hep uzağında kalıyorum bu sözün, pek çok insan gibi… Eylemde teslim olduğum dinin gereklerini yapamamanın sıkıntısı da ayrı bir açmaz….
Etrafımdakiler gibi inanmak, etrafımdakilere uyacak şekilde davranmaktan yorgun düştüğümden midir bilmiyorum; bir anarşi, gizli isyankarlık üslenmiş şeytanın vazifelerini… Ha bire üzerimize gelmekte….
Galatasaray, Fenerbahçe veya herhangi bir futbol takımını tutar gibi, dinlerinin taraftarı oluyor insanlar….
Taraftar olduğumuz için de holiganlığa açık oluveriyor ruhumuz….
Düşünüyorum…. Trafik lambası kırmızı…. Hemen duruyoruz…. Neden… Karşıda Trafik polisi olabilir ve ceza yazabilir…..
Yani Trafik polisinin varlığına ve ceza yazacağına iman etmişiz… Ve onun da gereğini yerine getiriyoruz….
Ama Allah’a ve emirlerine, ahiret gününe, bir hesaba tam olarak iman etmediğimizden mi acaba bile bile ateşe doğru koşmamız…
Eğer bir hesap gününün olacağına, trafik polisine olan inancımız kadar iman edebilmiş olsak, sorun çözülmüştür belki de…..
AMA BEN HER ŞEYE RAĞMEN SEVEN, RAHMET EDEN VASFI İLE SARILIYORUM RABBİME… TÜM İSYANLARIMA RAĞMEN, TÜM GÜNAHKARLIĞIMA RAĞMEN, TÜM HAKSIZLIĞIMA RAĞMEN… O SEVER VE İSTERSE AFFEDER… YETER Kİ ONUN KARŞISINA BAŞKA İNSANLARA ZULÜM ETMEMİŞ, HAKSIZLIK ETMEMİŞ OLARAK VARAYIM…. YANİ BİRİLERİ BENDEN ONA ŞİKAYETÇİ OLMASIN…. O ZAMAN O MERHAMETLİ DEĞİL, ADALETLİ DAVRANIR VE MUTLAKA HAKEDİLENİ VERİR…. AMA SADECE ONA KARŞI BOYNUM BÜKÜKSE, MERHAMET EDECEĞİNDEN EMİNİM….
Hani derler ya, dervişin birisi “Allah beni çok seviyor” deyince arkadaşları, bundan nasıl emin olabilirsin diye sorarlar… Derviş cevap verir “çünkü ben O’nu çok seviyorum”
O tek YARATICI’ya güvenmek gerek, teslim olabilmek gerek, her şeyi sadece ondan isteyebilmek, bekleyebilmek gerek… Verilmiyorsa bir sebebi vardır, zamanı vardır, bekleyebilmek gerek… Acele etmemek gerek… Acele bile başka yollara yönelmemek gerek…
Allahtan başka kapıdan medet beklemenin getirdiği yıkımı hayatımda ben yaşadım… Bir anda O’ndan başkasından yardım bekledim, dünyevi kurtuluşa ermek, belki dünyevi varlığa ulaşmak, refahımı artırmak için…. Ve çok kötü cezalandırıldım… Tüm birikimlerim de elden çıktı gitti, sadece ihtiyaç olan kadarı kaldı ve felaket bitti…..
Hatamı anladım, O’nu hatırladım ve O’ndan yardım istedim…. Rızkımı tekrar açtı.
——–
Saygılar, Selamlar
Muammer Çelik
Konya, 04 Ekim 2007 gece